Głównym bohaterem wystawy był wyburzony dekadę temu wrocławski dworzec autobusowy przy ulicy Suchej – obiekt, w którego dziejach można dostrzec odbicie wielu problemów społeczno-gospodarczych, z jakimi przez dekady mierzyły się „miasta odzyskane” takie jak Wrocław.

Dworzec, zaprojektowany przez Wiesława Dobrowolskiego, powstał na terenie tzw. Małpiego Gaju – częściowo zdziczałych pozostałości parku otaczającego dawny kościół Zbawiciela. Na początku lat 70. postanowiono uporządkować i zagospodarować ten teren, tworząc tu nowoczesny dworzec autobusowy. Ogłoszony wówczas konkurs, w którym zwyciężył projekt Dobrowolskiego, zapoczątkował jeden z najbardziej pechowych procesów inwestycyjnych w powojennej historii miasta.

Budowa kompleksu rozpoczęła się w 1975 roku i trwała… ponad 20 lat. Kolejne zmiany koncepcji, ograniczenia budżetowe i problemy technologiczne sprawiły, że oddany do użytku obiekt w niewielkim stopniu przypominał pierwotny, modernistyczny projekt. Nieliczne zrealizowane zgodnie z planem rozwiązania, jako trudne w utrzymaniu, szybko wyłączano z użytku. Na domiar złego wczesny kapitalizm nasycił dworzec jaskrawymi reklamami i zapachem sprzedawanych z koca oscypków. Utrwalona „bylejakość” przesłaniała pierwotną ideę i potencjał: dyskretną elegancję bryły rozszerzającej się ku górze oraz wyrazistą ekspresję ażurowego dachu, którego belki przebijały się przez boczne ściany pawilonu. Po niespełna dwóch dekadach funkcjonowania zdegradowany i powszechnie nielubiany, niedoszły zabytek modernizmu został zburzony, ustępując miejsca centrum handlowemu.

The main protagonist of the exhibition was the Wrocław bus station on Sucha Street, demolished a decade ago—a facility in whose history one can see a reflection of many socio-economic problems that "recovered cities" like Wrocław faced for decades.

The station, designed by Wiesław Dobrowolski, was built in the area of the so-called "Monkey Grove" (Małpi Gaj)—the partially wild remains of a park surrounding the former Church of the Savior. In the early 1970s, it was decided to clean up and develop this area, creating a modern bus station here. The competition announced at that time, won by Dobrowolski's design, initiated one of the most ill-fated investment processes in the city's post-war history.

Construction of the complex began in 1975 and lasted... over 20 years. Subsequent concept changes, budget constraints, and technological problems meant that the commissioned facility bore little resemblance to the original, modernist design. The few solutions implemented according to plan, being difficult to maintain, were quickly taken out of service. To make matters worse, early capitalism saturated the station with gaudy advertisements and the smell of oscypek cheese sold from blankets. The entrenched "shoddiness" obscured the original idea and potential: the discreet elegance of the form widening upwards and the expressive nature of the openwork roof, whose beams pierced through the side walls of the pavilion. After less than two decades of operation, the degraded and universally disliked, would-be monument of modernism was demolished, giving way to a shopping center.

Głównym bohaterem wystawy był wyburzony dekadę temu wrocławski dworzec autobusowy przy ulicy Suchej – obiekt, w którego dziejach można dostrzec odbicie wielu problemów społeczno-gospodarczych, z jakimi przez dekady mierzyły się „miasta odzyskane” takie jak Wrocław.

Dworzec, zaprojektowany przez Wiesława Dobrowolskiego, powstał na terenie tzw. Małpiego Gaju – częściowo zdziczałych pozostałości parku otaczającego dawny kościół Zbawiciela. Na początku lat 70. postanowiono uporządkować i zagospodarować ten teren, tworząc tu nowoczesny dworzec autobusowy. Ogłoszony wówczas konkurs, w którym zwyciężył projekt Dobrowolskiego, zapoczątkował jeden z najbardziej pechowych procesów inwestycyjnych w powojennej historii miasta.

Budowa kompleksu rozpoczęła się w 1975 roku i trwała… ponad 20 lat. Kolejne zmiany koncepcji, ograniczenia budżetowe i problemy technologiczne sprawiły, że oddany do użytku obiekt w niewielkim stopniu przypominał pierwotny, modernistyczny projekt. Nieliczne zrealizowane zgodnie z planem rozwiązania, jako trudne w utrzymaniu, szybko wyłączano z użytku. Na domiar złego wczesny kapitalizm nasycił dworzec jaskrawymi reklamami i zapachem sprzedawanych z koca oscypków. Utrwalona „bylejakość” przesłaniała pierwotną ideę i potencjał: dyskretną elegancję bryły rozszerzającej się ku górze oraz wyrazistą ekspresję ażurowego dachu, którego belki przebijały się przez boczne ściany pawilonu. Po niespełna dwóch dekadach funkcjonowania zdegradowany i powszechnie nielubiany, niedoszły zabytek modernizmu został zburzony, ustępując miejsca centrum handlowemu.

The main protagonist of the exhibition was the Wrocław bus station on Sucha Street, demolished a decade ago—a facility in whose history one can see a reflection of many socio-economic problems that "recovered cities" like Wrocław faced for decades.

The station, designed by Wiesław Dobrowolski, was built in the area of the so-called "Monkey Grove" (Małpi Gaj)—the partially wild remains of a park surrounding the former Church of the Savior. In the early 1970s, it was decided to clean up and develop this area, creating a modern bus station here. The competition announced at that time, won by Dobrowolski's design, initiated one of the most ill-fated investment processes in the city's post-war history.

Construction of the complex began in 1975 and lasted... over 20 years. Subsequent concept changes, budget constraints, and technological problems meant that the commissioned facility bore little resemblance to the original, modernist design. The few solutions implemented according to plan, being difficult to maintain, were quickly taken out of service. To make matters worse, early capitalism saturated the station with gaudy advertisements and the smell of oscypek cheese sold from blankets. The entrenched "shoddiness" obscured the original idea and potential: the discreet elegance of the form widening upwards and the expressive nature of the openwork roof, whose beams pierced through the side walls of the pavilion. After less than two decades of operation, the degraded and universally disliked, would-be monument of modernism was demolished, giving way to a shopping center.